Het is me van de week weer eens goed duidelijk geworden. Op veel scholen leeft nog steeds de gedachte van als er maar genoeg computers (en andere hardware) staat, dan komt alles vanzelf goed. Zo ook op mijn school. De bijwerkingen van deze gedachte zijn desastreus voor elke poging om onderwijs te innoveren met behulp van de nieuwe media. De techneuten maken de dienst uit en bedrijven hun hobby zonder verder aandacht te schenken aan de kerntaken van de leerkracht. Deze kijkt vooral naar de onderwijsinhoud en wil ICT graag  inzetten voor het realiseren van zijn doelstellingen. ICT zou toch moeten faciliteren en niet leidend zijn.
Peter Senge beschrijft in zijn theorie over lerende organisaties een aantal leerstoornissen, analoog aan leerproblemen van een lerend persoon. Een organisatie die geen zicht heeft op eigen leerstoornissen, zoals bijvoorbeeld het hebben van vooroordelen (niet te verwarren met visie), zal niet leren, dus niet groeien.
Een organisatie die op basis van hierarchie probeert om topdown te veranderen, zal daar op lange termijn niet in slagen.
Ik maak mij zorgen om de ontwikkelingen op mijn school ten aanzien van de toenemende verbureaucratisering en verkokering van het ICT-gebeuren. Ik mag mijn zorg hebben, maar er zal niets mee worden gedaan. Er wordt slecht naar de mensen op de werkvloer geluisterd. In plaats daarvan krijg ik te horen waar de verantwoordelijkheden en bevoegdheden liggen wat betreft ICT en onderwijs. Al  mijn illusies over onderwijsvernieuwing verdampen ter plekke. Innovatie komt van de werkvloer heren, gevoed door een stimulerend management. Toch jammer, dat de managers bij ons daar geen enkele notie van hebben.
Hebben we het over Onderwijs en ICT of over ICT en Onderwijs? Subtiel verschil……..